ወደ ራሴ ስመለከት – እንደ እኔ ላለ ዲሞክራሲ፣ ነፃነትና ሀገር አይገባውም (ዳኛቸው ቢ.)

ዳኛቸው   ቢያድግልኝ

ብዙ   ተቺዎች   ወይም   ሃያሲዎች   ወቃሾችና   ከሳሾች   ባሉበት   ሀገር   ታታሪና   ትጉህ   ሰራተኞች   ጥቂት   ናቸው። ጣት     መጠንቆል   ቀርቶ   ወደራስ   መመልከት   ተገቢ   የሆነበት   ደረጃ   ላይ   በመድረሳችን   “ሌሎች   ምን?”   ሠሩ   ሳይሆን፤   “እኔ   ምን   ስለሠራሁ   ነው   ፍትህ፣   ነፃነት   ሀገርና   ዲሞክራሲ   ይገባኛል   ማለት   የምችለው?  ” የሚለው   ጥያቄ   በነፍስ   ወከፍ   መመለስ   ያለበት   ይመስለኛል።

ይህ   ጥያቄ   አሁን   ለሚደርስብን   በደልና   ለትውልድ   ለምናቆየውም   ጥፋት   መልስ   ሰጪ   ነውና   አመልካች   ጣታችንን   ለጊዜው   ረስተን   ወደ   ራሳችን   ለሚጠቁሙት   አብላጫ   ጣቶች   ጥያቄ   መልስ   እንስጥ።   ብዙዎቻችን   አሁን   ባለንበት እንቀጥል   የምንል   ከሆነ   በድምፅ   ብልጫ   ሽንፈትን   ተቀብለናል   ማለት   ነው።   እኔ   በበኩሌ   እንዲህ   እራሴን   አየሁ።   እናም   መለወጥ   እንዳለብኝ   አመንኩ።   እናንተስ?   አንቺሽ?   እርስዎስ?

በመጀመሪያ   እኔ   ሀገር   አልባ፣   ለትግል   ዘወር   ካሉት   ጋር   የማልቆጠር፣   ሀገሬን   ለጠላት   ትቼ   ነብሴን   ለማዳን   ወይንም   ኑሮዬን   ለማሸንፍ   የፈረጠጥኩ   ፈሪ   ሰው   ነኝ።   ቆሜ   መሞገት   ያልቻልኩ   ወይም   ተጨቆንኩ   ከሚለው   አእላፍ   ወገኔ   ጋር   መተባበር   ማስተባበርና   ፈሪውን   ጠላቴን   ማሸነፍ   ያልቻልኩ   ደካማ   ሰው   ነኝ።   ስሜም   ላይ   ቅጽል   ገብቶለታል።   “ስደተኛ”   የሚል።   የሚሰደድ   ባለበት   መኖር   የማይችል   ነው።   ታድያ   ስደት   መብቴ   ይመስል   የተሰደድኩባቸውን   ሀገሮች ሳማርር   ለጉድ   ነው።   የሚሉኝን   ስለማላውቅ፤   ባውቅም   ጆሮ   ዳባ   ልበስ   ስለምል   እንጂ   በድህነቴ   የሚሳቅብኝ፣   አብሮ ለመብላት   እንጂ   አብሮ   ለመሥራት   የማይችሉ፤   ለመበተን   የፈቀዱ   ህዝቦች   እንደሚሉኝ   ብቀበል   ደግ   ነበር።